31.10.2014

Işıl Şenol / Asma Pansiyon

Yine içimi ısıtan, tarih ve güzellik kokan bir kitabı daha bitirdim. Bir kitap sitesinin yapmış olduğu indirimden, içeriğini okumadan kapağına vurularak almıştım. İyi ki almışım ve kitaplığıma eklemişim. Adını sık sık duyduğum, internetten yaptığım araştırmalarla öğrendiğim ve güzelliğine vurulduğum Bozcaada'ya ise kitap sayesinde, sadece satırlarla dahi tekrar mest oldum; ve gitmek kesinlikle farz oldu. Kitap konusu itibariyle yumuşak, içinizi ısıtabilecek, sizi güzel bir adayı sokak sokak gezdirecek nitelikte. Arayışta olan karakterler, onlara kapısını açan bir ada pansiyonu. Zaman zaman hepimiz isteriz aslında; kimseye haber vermeden çekip gitmeyi ve birkaç gün kafa dinlemeyi. Toplumun gereksiz önyargıları olmasa ve zamansız olsa da, her insana iyi gelebilecek çekip gitmeleri yapabilsek. Her insanın kendini dinlemeye ihtiyacı vardır. Çünkü her insan kendi iç sesiyle kendini bulur. 

Kitaba gelince; Birbirinden bağımsız birkaç insanın şehir hayatının keşmekesinden ve özel hayatlarında yaşadıkları sıkıntılardan kaçışı. Bunlardan biri Defne; 17 yaşında, anne ve babası o küçükken ayrılmış ve bu yüzden sorunlu bir çocukluk geçirmiş bir genç kızdır. Babasıyla tartıştığı bir günün sabahı, sevgilisi Özgür tarafındanda hayal kırıklığına uğrar ve kısa bir süre İstanbul'dan kaçmayı düşünür. Babasının çocukluğunun geçtiği Bozcaada'ya giden Defne Asma Pansiyon'un açılan kapılarında aslında babasının geçmişine gittiğini bilmemektedir.

Altı çizilenler;

"…herkesin böyle zamanları oluyordu. Kumdan kaleleri yıkıp gitmek istiyordu insan bazen. Herkesin önemli ya da önemsiz bir hikayesi vardı, mola vermek de yaşamak kadar doğaldı..." (Syf.46)

"Şehrin soğukluğu evin içinden de beterdi. İnsanlar aynı duraktan onlarca defa aynı otobüse bindikleri halde günaydın bile demiyorlardı. Ne esnaf mahalledekileri tanıyordu ne de kapıcılar dairelerde oturanları. İnsanlar sanki her gün aynı şeyleri cıvata sıkar gibi bir rutinde yapıyor, sonra da pilleri bitermiş gibi günü bitiriyorlardı." (Syf.59)

"İnsan ümidini kesince beklemeyi bıraktığı her şey gelir düşer kollarına…" (Syf.161)

İyi Okumalar :))


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder