3.02.2014

Onur Yalçın / Cipcip

Uzun zamandır bu kadar naif bir kitap okumamıştım. Duygu yüklü satırlarının akıp gitmesi, konunun hiç sıkmadan ilerleyişi hoşuma gitti. Bazı zamanlar böyle ince ve çabuk ilerleyen kitaplar okumayı seviyorum. Twitter'da takip ettiğim birkaç kişinin tavsiyesi üzerine aldım kitabı. Bilindik ama bir o kadar güzel. Konusu biraz duygusal ve dokunaklı. Ama ders verici. "Bazen küçük şeylerle de mutlu olmalıyız" diyor yazar. Çok beklentili olmamak ise hayatın bir parçası olmalı. Daha çok genç olan yazarın araştırdığım kadarıyla bir gayesi var. "Nasıl insan olunur?" sorusunun cevabını bize kitaplarıyla sunmak. Ama yayınevine biraz sitem edeceğim sanırım. Kitap yazmak gerçekten emek isteyen birşey ve bunu başarmış kişilere ve eserlerine gereken saygının gösterilmesi gerektiğini düşünüyorum. Kitapta o kadar çok yazım hatası var ki, baskı aşamasında bunların nasıl gözden kaçtığını bilemiyorum. Yazarın ilk kitabı olduğu için bu olumsuzluğu gözden kaçırmış olması olağan ama biz okurlara biraz ayıp olmuş sanki. Bir daha böyle bir hatanın tekrarlanmamasını dileyip, bu sıcak, naif, dokunaklı kitabı okuyun diyorum.

Kitaba gelince; Küçük yaşta anne ve babasını kaybeden Ömer yetiştirme yurdunda büyür. Yıllar sonra lise çağına gelen Ömer'i dayısı yanına alır. Yıllar sonra yeniden aile sıcaklığını kazanan Ömer'in lise ve sonrasında yaşadığı duygu yüklü hayatı.

Altı çizilenler;

"Ölüm yaşayan dostlarımızdan ayrılmak için değil ölen dostlarımıza kavuşmamız için var." (Syf.5)

"Her insan farklı bir kitap gibidir." (Syf.74)

İyi okumalar :))

1 yorum: